Διονύσης Καστόρας

Τα πρωινά των παιδικών μου χρόνων με ξυπνούσε το ραδιόφωνο!
Με το “…ξυπνήστε! Σχολείο!», άνοιγα τα μάτια μου και ένα τραγούδι κολλούσε πάντα στο ίδιο σημείο: “Κι ήρθα πριν αλλάξει το φεγγάρι να σου φέ.. φε..φε.. φε…..”! Αγουροξυπνημένος, κολλούσα κι εγώ και αναρωτιόμουν τι να λέει μετά…
Και μετά ήρθε κι άλλο κόλλημα… Να χαζεύω από την ταράτσα, ένα καλοκαίρι, τον Κωστάκη της θείας Πάτρας στην προσπάθεια του να φτιάξει πειρατικό σταθμό… Και ναι, τα κατάφερε! Με εμβέλεια μέχρι έναν κήπο, αρκετή βέβαια να φτάσει σε μένα και να με χτυπήσει σαν κύμα…!
Όχι δεν θα γίνω αστροναύτης!
Και μετά, πολύ μετά, αυτό το ίδιο κύμα με έβγαλε στην ακτή! Το ραδιόφωνο ήταν το νησί! Ίσως και να ήταν ένας μακρινός πλανήτης… Κι εγώ, μπορεί τελικά να έγινα αστροναύτης!
Και κάπου χαμένος στο διάστημα βρήκα την… αλεπού μου για να μοιραζόμαστε τα Πρωινά μας στον Ελληνικό 93.2!